Wieczór rodzinny, który przeżyliśmy wspólnie w naszej parafii, był pięknym czasem jedności, modlitwy i radości oraz głębokich wzruszeń. Dziękujemy z całego serca wszystkim, którzy zaangażowali się w jego przygotowanie – organizatorom, muzykującym, tym, którzy zadbali o bezpieczeństwo, poczęstunek i każdy, nawet najmniejszy szczegół.
Nasza wspólnota znów pokazała, że potrafi być razem – licznie, serdecznie i z sercem pełnym wiary. Wspólny śpiew i modlitwa w intencji rodzin naszej parafii oraz zmarłych budowniczych kościoła były pięknym świadectwem miłości i pamięci.
Szczególnie wzruszającym momentem było wspólne wspomnienie św. Jana Pawła II – przy dźwiękach „Barki”, „Nie bój się” i „Abba Ojcze” powróciły wspomnienia, które na nowo rozpaliły w nas wdzięczność za jego życie i przesłanie.
Ten wieczór był także cenną lekcją miłości i wdzięczności wobec naszych Kochanych Rodziców. Dzieci przypomniały nam, jak wielkim darem od Pana Boga są rodzice – ci, którzy uczą kochać, wierzyć i marzyć. A Wy, Kochani Rodzice, dziękujcie Bogu na kolanach za Wasze dzieci – za ich radość, szczerość i prostotę serca, przez które sam Pan Bóg mówi do nas o swojej miłości.
Niech ten wieczór pozostanie w naszych sercach jako znak wspólnoty, wiary i nadziei. Dziękujemy wszystkim obecnym – za uśmiech, modlitwę i obecność. Niech Pan Bóg błogosławi naszym rodzinom i prowadzi nas dalej drogą miłości i pokoju.
Na przyszłość przygotuję chusteczki – by nikt nie musiał ukradkiem ocierać wzruszenia. Bo takie chwile, pełne dobra, miłości i wdzięczności, naprawdę poruszają serca. Obiecuję więc, że następnym razem zadbam o to, by każdy mógł spokojnie otrzeć łzy radości i wzruszenia – te najpiękniejsze, jakie można mieć.
Jesteście umiłowanymi dziećmi naszego Boga.
